HERKESİN YA DA HERKEZİN YENİ YILI KUTLU OLSUN. ADET OLDUĞU ÜZERE KUTLUYORUM KIRİSMISI. HAZIR BURDAN KUTLAMIŞKEN DE BENDEN MESAJ, ARAMA, ÇAĞRI VE MAİL BEKLEMEYİN! AMA BEN BEKLERİM SİZDEN! AKŞAM ÇOK İÇMEYİN, 9-8-7-6-5-4-3-2-1- DİYE ÇIĞRIŞIRKEN, SESİNİZE MUKAYET OLUN KAÇMASIN BİR YERİNİZE...
Hava durumunu dikkatle dinliyordum. Zira kış gelmiş, karın eli kulağındaydı. İlkokul çocuğu olarak büyük bir beklenti içerisinde ve de büyük bir heyecanla televizyona kitlenmiş bir ‘mal’ çocuk profili çiziyordum adeta. Işık görmüş tavşan gibiydim.
‘Balkanlardan gelen soğuk hava dalgası, iç kesimlerde etkisini kar şeklinde gösterecek…’ Ahaa kar dedi valla. Valla kar dedi adam.
Sevinçten tv ye daha fazla yaklaştım. İller ve hava durumunu gösteren tabloyu daha iyi görebilmek için. Kayseri yi gördüğümde kalbimin pıt pıtları artmıştı. Karşısında kar işareti vardı. Tamamdır. Hem sesli hem görsel materyalli olarak karın yağacağı desteklenmişti. Zaten havada kar kokusu fazlasıyla mevcut.
Camdan dışarı bakınca karşımda duran Erciyes dağının bembeyaz olması beni sevindiriyor. Zamanı geldi artık diye düşünüyorum. O geceyi evdekilerden soyutlanarak, karın yağdığını hayal etmekle geçiriyorum… 
Sabah kalktığımda bir hevesle pencereye koştum ama kar yoktu. Dışarı çıktım. Lojmanın veletlerini buldum. Yağmayan kar hakkında konuştuk. Planlar yaptık. O sırada Cengiz geldi. Muhabbet dönüp dolaşıp futbola geldi. Gaz vermeyi seven bir birey olmamı işte o zamanlara borçlu olan ben, hemen ortamdaki gazı alabilecek çocuk kokusunu aldığımdan
‘oğlum kar yağınca 5’e 5 maç yapalım, kar da maç yapmak şöyle zevklidir, böle süperidir diye cümlelerle başlarının etini yedikten sonra yavaş yavaş gazı alanlar ‘evet lan!’ ‘bir kere yapmıştık ne güzeldi olum’ gibi cümlelerle beni desteklediler.
Hepinizin hayatının bir evresinde tanışıp arkadaşlık ettiğinize inandığım bir arkadaş türü olan; o her şeyi bilen, şom ağızlı ve oyun bozan tip hemen kendini belli etmişti. Serkan!
Bi kere benim dayımlar karda maç yapmışlar da dayım kafasını yarmış. Yeaa
- hay dayın kafasına.. yok abi bize bişi olmaz. (Hemen çürütüyordum onun kehanetlerini)
Olum Ahmet amcanın oğlu Ali var ya , karda maç yaparken kaymış da ayağı kırılmış geçen sene. Yeaaa.
-Hay Alini ayağına.. Biz düşmeyiz olum. Onlar ayağına poşet takmışlar ayakkabı ıslanmasın diye
Hem karda maç yapınca top meme yapıyormuş, üstü soyuluyormuş topun oğlum.
Küçük Emrah gibi hayata karamsar bakan bu veletin kendisi bi zati oyunlarda yer edinemediği için oyun oynayanların keyfinin içine etmek de onun bir oyunuydu. Başarılıydı da pezevenk. Ama ben daha hırslı ve istekliydim. Aylardır hayalini kurduğum ‘kar maçı’nı bu tipsiz gergedan yüzünden erteleyemezdim.
Günlerimi kar maçının hayalleriyle geçirirken, takımlar kuruyor, kağıt üzerinde eşleştirmeler yapıyor, güçsüz olduğunu düşündüğüm çocuğu karşı takıma veriyordum. Topun sahibini kendi takımıma alırken, karşı tarafa da güçlü birilerini koyuyordum. Günler geceleri, geceler günleri kovalarken bir sabah uyandığımda her yer bembeyazdır. Sizde de var mı bilmiyorum ama kimsenin ayak basmadığı tertemiz yerlere ilk giren olmayı hep çok istemişimdir. Hatta birisi karın o ahengini benden önce bozarsa sinirimden maraz çıkartırdım.
Giyinip hazırlandıktan sonra, kendimi Ömercik gibi vurdum sokaklara. Tam planladığım gibi olmasa da takımlar kurulmuş, kaleler hazırlanmış top havaya dikilmişti. Yere düştüğü an başlayacak maç bu maçı ne kadar da çok beklemiştim yarebbi! Bir kaç havaya dikme denemesinden sonra oyun başlamıştı. Paslaşmanın minimum , kaleye şutların maksimum seviye de olduğu bu klasik maçta, kendini olur olmadık yerde şuursuz kelebekler gibi yerden yere atarak, auta giden toplara uçma fiiliyle müdahale etmeye kalkışarak oyuna heyecan katıyorduk. Çelme takmanın faul sayılmadığı, yere düşünce ‘faul yaptın lan’ diye bağrışılmadığı, hatta topsuz alanlarda kedini yerden yere atan dengesiz tiplerden oluşan bu maç ta tek eksik goldü. Sınırlı sayıda kaleyi bulan şutun olduğu böyle maçlarda maçın bitiş düdüğü anne sesiydi.
Oğlummm! Islandın gel artık!
Balkondan bu sesi ilk kim çocuğuna doğru ulaştırırsa maçı da bitirmiş oluyordu. Zaten donuma kadar ıslanmıştım bu yetmezmiş gibi de vıcık vıcık olan çoraplarımı ayağımdan atmıştım. Çamaşır makinesinden yeni çıkmış gibi duran bere, eldiven ve tişörtüm o kadar ağırlaşmıştı ki, bata çıka bata çıka yürüdüğüm saha da artık sadece bata bata ilerliyordum. Evet. Vücudum ıslak ve ağırdı. Çok mutluydum. Oyunun başında, havada süzülen bir kuş edasıyla, ayaklarımız arasında kayıp giden top, oyunun sonuna doğru adeta içi taşla doldurulmuş, kar topu şeklini almıştı. Topa vurmak isteyeceğimiz en son şeydi. Her topa vuran ‘anammm! Ayağımmm!’ Diye bağırırken soğuktan sızlayan ayağını hissetmiyordu.
Derken kimsenin topa gitmediği, herkesin durduğu yerde, bataryalarında kalan son dilim şarjla hareket ederek birbirine kar topu atmaya başladığı ve ıslanmak sözcüğünü donuna kadar hissettiği o zaman diliminde, gözüm balkondan bize bakan Serkan’a ilişti. Kehanetlerinin tutması için adeta Allaha yalvarıyordu sanki. Zafer benimdi. Kimseye bir şey olmamıştı. Derken Cengiz, kafasına gelen taşlı kartopuyla yere yığıldı. Serkan’ın suratında bir gülümseme, gördün mü yavruuuu der gibi bir ifade alırken, Cengiz’in gözünden akan yaşlar daha yere düşmeden donma kıvamına geliyordu. Ben ufaktan voltamı aldım. Zaten bitmiş bir maçın son demlerindeydik. Eve girdiğimde her yerim ıslaktı. Parmak uçlarım, kulaklarım soğuktan düşecek gibiydi. Annem de bir şok ifadesi. O ifadeyi atlattıktan sonra benle ilgilendi.
Bir hafta hasta yorgan döşek yattım. Hem okuldan yırtmıştım hem de maçı mı da yapmıştım. İyileştikten sonra dışarı çıktım. İnceden kar yağıyordu. Cengizi buldum. Muhabbet ederken konu döndü dolaştı oyunlara geldi. Kafası yarık Cengiz’e 'len hadi kızakla kayalım' diye kar da yapılabilecek aktiviteleri saymaya başlamıştım ki Serkan lafa karıştı;
Olum benim abim küçükken kızakla kayıyomuş, duramamış da arabaya çarpmış…
‘Hay senin ağbinin mnkoyim emii… adamda heves bırakmadın lan pezeveng’
Diyemedim tabi
Ama bir şey de demedim. Zira kafası yarık Cengiz bu sefer bana inanmazdı…
Arkadaşlık bağları esnek ve kaygandı o zamanlar. Cengiz’le Serkan atari oynamaya giderken ben de ufaktan voltamı aldım eve doğru….
Üşüdüm. üşümem yalnızlığımla birleşince kendimi çok güçsüz hissettim. Yalızken, aynı anda hem üşüyüp hemde güçsüz hissedince ne yapacağımı bilemedim. Bazen gizli gizli ağlamalar çare olmuyor, yalnızlığı bir yorgan gibi benimseyen bedenime. Ne içimden ne de başka bir yerimden bir şeyler yapmak gelmiyor. Düşünme mekanizmamın üretebildiği tek şey seni düşünmenin envayi çeşit yolları. Her türlü aklımdasın...
Seni düşünmenin beni güçsüz kıldığını, beni düşünmenin de seni mutsuz kıldığını bildiğimden olsa gerek daha bir içerliyorum sensizliğime. aşkı dünyanın herhangi bir faiş ürününe indirgeyerek seni basitleştirmiş olmaktan korksam da harbiden soğudum hayatımda ne varsa. Sanırım sana ait bir sürü şey barındırıyorum dünyamda. dünyam mı dedim? daha doğrusu ufak ve kompleks olmayan gezegenimde.
herşey güzel sanıyordum. zaten ben hep böyle sanmalara kurban gittim. ne güzel oturuyoduk, nerden çıktı şimdi gitmek diyemededim. 'Ama'lar' ağzımı doldurdu. 'Ama,ama,ama...' Çözemedim. Araya 'seni seviyorum ben ya, gerçekten bak. çok seviyorum' ları sıkıştıramadım. Ama diyip durdum türkçeyi yeni örenmiş bir tursit bilinçliliğinde...
keşke diyebilsydim sana gitme! gitme kal! böye iyiydik be...
Ama; sen gittin ben kaldım, ben yoktum sen vardın...
Belki imkânsız gibi görünse de,
Bildiğimi belli etmeden öyle sakince izlemeyi de bilirim..
Şunu da yapar dediğini hissederim,
O an yaparım, şaşırırsın..
Hiçbir zaman benim olmayan sevda yaramı,
Onurumla taşırım.
Sabrıma hayran olur, sabırsızlığıma şaşırırsın..
Çözülmeyecek kadar karışık görünür,
En zor düğümleri çözer zaman,
Kendine zorla düğüm atar kederim,
Öyle bir gülerim ki; şaşırırsın..
Alışkanlığımı belki de kötüye yorarım,
Olmayanı var görmem ondandır,
Olmadığını fark ettiğimde zaman geçmiştir,
Ben kaderime yanarım,
Şansıma şaşırırsın..
İnsanın yapabileceklerinin, sahip olduğu bünyeyle sınırlı olduğunu düşünenlerdenim. Böyle bir genelleme yaptım ama herhalde vardır böyle düşünen birileri. Yoksa da ben böyle düşünüyorum. Nasıl ki Ümit Davala gaza gelip kaset çıkardıysa ben de o derece gaza gelebilme yeteneğine sahiptim.Bir nevi gaza gelen adamın dramı niteliğinde.( bu arada gaza gelen adamı dramı! Köşesini başlatıyorum)
Ankara’ya yağan kar lapa lapa kıvamında olmasa da,çatıları ve arabaları beyaza boyayabilecek yoğunlukta.Yapmaya çalıştığım onca şeyi hızlıca, powerpoint sunumu halinde gözlerimin önünden geçiriyorum. Çocukluk,ergenlik,yetişkinlik dönemlerime it bazı anılar. Yağan karı izliyorum bir yanda da camın önünde ( ne cam mı! Pencere olmasın sakın o). O an telefonum çaldı ve arayan bilader olarak ekranda görünen bizzat da biladerim olan ağbimdi. Kar yağınca sanırım onun da anılarla olan iletişimi yoğunluk kazanmıştı ve anılarında pek fazla yer almayan birini yani beni aramıştı. Sürekli okumak bahanesiyle evden uzaklarda olduğu için fazla bir paylaşım gerçekleşmemişti aramızda.
Kar yağıyor lan baliç!
Cümlesi kulaklarıma uğradığında ağzıma da bir gülümseme uğramıştı. Onları kabul ettikten sonra bünyemde;
Hadi ya! Ciddi misin? Diye sorabildim, yağan karı izlerken. Samimiyetsiz bir cümle farkındaydım ama söyleyecek bir şey bulamadım.
Ohooo. Uyan olum. Uyan da bir dışarı bak. Kar yağıyor.
Yağsın berekettir.
Sus lan seni gidi baliç seni
Senin mususiliğini de biliyorum olum ben…
Neyse hadi! Akşam bize gel yengen mantı yapacak.
Bakarız.
Bu konuşma da benle özdeşleştirmeye çalıştığı Baliç futbolu bıraktı, benim onu özdeşleştirdiğim Mususi ise hiv virüsünden öldü.
Bursasporun o zamanlar var olan intertoto kupasında, ki şimdi adını söyleyince sürpriz yumurta kupası gibi bişiymiş lan bu dediğim kupa da, fırtınalar estirdiği dönemdi. Musisi Baliç, Ercüment 3 lüsü. Efsane olmuşlardı daha o zamandan. Türkiye’nin Bingöl’ünün Genç ilçesinde yaşadığım o dönem de yağan kar; şimdiki gibi sadece bir şeylerin üstünde beyazlık yapmaktan öteye geçip dışarıda var olan ve boyu 1,5 metreden kısa olan her şeyi görünmez kılabilecek nitelikteydi. Evden dışarı çıkmak saçmalıktan öteye gidemezdi zira bir gün öncesinden kar maçı denen o dünyanın en zevkli oyununda kavga eden 2 kardeşin ertesi gün dışarı çıkması yasaklandığı gerçeği de olduğuna göre ağabeyimle evde takılmak bir zorunluluktu. Sıkılan bünyelere iyi gelen yegane şey ise, salonun kapısı kapatıp, ayaktan çıkarılan çoraplarla oluşturulan küçük ve kokulu topla, kanepelerden yapılmış kalelerle halı maçı yapmaktı. Dün akşamdan kalan, televizyondan izlenen Bursaspor maçının gazı da hala içimizdeydi. Kıyasıya yapılan bir maç. Ağabeyim ‘ mususi, mususiii mususiiii ve golllll’
Diye bağırırken ben;
Baliç baliççç baliiççç ve koydu çocuğu baliççç
Diye İnliyordum. Adeta kendini kaybetmiş iki deli gibiydik. İçimizdeki gaz o kadar büyüktü ki hala bize enerji depoluyordu. Biraz sonra ağbimin attığı bacak arası golle maçı kaybetsem de ağabeymin sevinçten ağzından tükürükler çıkara çıkara ‘ mususiiiii, mususiiii’ diye bağırmasına kahkalarımla ortak olmuştum. Hızlıca yerde timsah hareketine geçip evin içinde dolanmaya başlamıştık. Salon bizi kesmediği için, oradan ara hole, oradan yatak odasına oradan da küçük odaya doğru timsah sevincini evin içinde icra etmeye başlamıştık. Mutfaktan çıkıp bizi gören annem, böyle 2 tane salağı nasıl olurda doğururum dercesine kala kalmıştı. Sonra çok çevik bir hareketle eli ayağına gitmiş, mübarek terliğe ulaşmış, ve o terlikte bize doğru fırlatışa geçmişti bile. Hemen olay yerinden kaçmayı başarmıştık.
Tüüü allah cezanızı vermesin. Azık açında kitap okuyun!
Arkamızdan bizi takip eden cümle buydu. Derken kanepeye oturdum. Ağbimse tv nin başına geçmişti.
Aptal bir çorap maçı daha bitmişti. Kaybedenin olmadığı bu maçlardan geriye diz kapaklarımdaki halı izlerinden başka bir şey kalmamıştı. Ankaraya kar yağıyordu, etraf beyazlaşıyordu yavaş yavaş ve ben evde tek başıma timsah sevinci yaptım adeta deli gibi ‘ baliçç baliççççççç baliçççç’ diye bağırarak….
aha da size musui ve baliç'in timsah sevinci
Biri yazar biri siler,
Biri yazar biri bozar,
Biri yazar biri okur,
Biri okur biri dinler,
Biri dinler biri söyler
Biri çizer biri bakar
Biri diker biri giyer
Biri izler biri oynar
Biri gizler biri bulur
Biri doğar biri ölür
Biri gider biri gelir
Biri sever biri söver
Biri sevilir biri özenir
Biri becerir biri yeltenir
Biri ağlar biri güler
Biri gider biri kalır
Biri darılır biri sarılır
Biri aşktır biri meşktir
Biri tektir biri çifttir
Biri özeldir biri genel
Biri öper biri ısırır
Biri sorar biri cevaplar
Biri intihardır biri yaşam
Biri seçenektir biri düzenek
Biri arkadadır biri önde
Biri elma biri ayva
Biri sende biri bende
Hadi yiyelim afiyetle…..
Herkesin hikayesi vardır. yaşanmış,yaşanan ve yaşanacak olan. yaşanmamış her hikayeyi sahiplenebiliriz, çünkü en azından yaşayabilme olasılığı omuzlarımızda asılı duruyordur ve her an omuzlardan inip bizati hayatın ortasında, hikayenin içinde yer edinebilirsiniz. Ansızın
Hiç bir hikayeyi, sonunu merak ederek yaşamamalı insan, merak edilen sonlar, diken üstünde oturma kıvamında rahatsızlıklar verir insana. akılda hep merak. Merak ki yaşanan andan zevk almayı engelleyen yegane histir. Hikayenin sonunu bilmekse, sıkıcılıktan öteye geçemez.
Hep başkalarınnın hikayeleriyle büyütülmekten kendimi başkası gibi hissetmeye başladığımı düşünüyordum oysa başkalarının bana anlatılan hikayeleri çoğu zaman benim hikayelerimin, ancak bir cümlesi olabilrdi.
Ama bazı sonlar da vardı ki sadece o sonları yaşamak için kocaman bir hikayeyi yaşamaya, izlemeye,dinlemeye razı gelebilirdim. ne kadar sıkıcı veya ne kadar heycanlı olduğuna bakmaksızın.
Kendi hikayemden bahsedecek değilim ama SAHİPLENMEK İSTEDİĞİM BİR SONdan bahsedebilirim.
yaşayamasakta izleme ayrıcalığıyla...
BEN OSMAN, OFSAYT OSMAN...
Bir telefona sahip çıkamadın mı? Hayret bir şeysin ya.
Vay be. Uzun zaman olmuştu, yüzüme doğru aşağılama ve kızgınlık tonunda gönderilen, ‘bir şeyine de sahip çık’ cümlesini duymayalı. En son ne zaman duyduğumu hatırlayabileceğimi sanmıyorum. Öyle bir olasılığın var olması demek benim ‘Rain Man olmam demek ki bu da mümkün değil.
‘Ama ben, bayıldım yaa, şeyy, düşmüşüm sonra, yani uff acıyor her tarafım ama bilmiyorum ya, gitmiş telefon’
‘Bırak allahaşkına, bir telefona sahip çıkamadın işte. Şimdi de gelmiş bahaneler uyduruyorsun. Şaşkınsın sen. Şapşal.
Çok kızmıştı. İnanılmaz hem de. Ama kızınca daha bir güzel oluyordu. Belimin ağrısını, başımın zonklamasını unutuyordum onun kızgınlıktan şekil değiştiren yüzüne bakınca. Gidip elini tuttum. Hala bir şeyler söylüyordu ve ben biliyordum ki sevdiğine bir şey olmasından çok korktuğu için öfkesini böle yansıtıyordu. Pskoloji de buna karşıt tepki geliştirme denir ve sevdiğim kandın benim için karşıt tepki geliştiriyordu. Kafamı omzuna koyduğumda tüm acılarım geçmişti. Cennetimdeydim ben. Onun omuzlarında. Huzur ve aşk doluydu. Her nefes, her koku, her ter damlası, her an… onun yanında olmak iyi gelmişti bana.
Birden çok uzaklardan bir ses işittim. Her yer karanlıktı. Gözlerimi biraz kırpıştırdıktan sonra zifiri karanlık, yerini beyaz bir boşluğa bıraktı. Beyaz boşluk yerini silik bir dünyaya, silik dünya ise yerini bir kadın ve bir çocuğun bulunduğu küçük bir odaya…
Bu kaçıncı? Bu kaçıncı kalem oğlum! Diye haykırıyordu annem. Ben ise annemin neden kızdığını anlayamıyordum. Saf saf bakıyordum gözlerinin içine. Cennetimdi orası ve sanki başka hiçbir yer bana annemim gözleri gibi huzur vermeyecekti. Bir kaleme sahip çıkamadın mı? Hayret doğrusu.
Her kalem kaybedişimde bu cümleyi duydum annemden. Değişik duygu yüklenmiş ses tonlarıyla. Ben ise anlam veremezdim annemim tepkisine. Küçücük ellerimle küçücük kulaklarımı kapatır annemin söylediklerini duymamak isterdim. Bu bana oyun gibi gelirdi. Annemle evin içinde köşe kapmaca oynardık ve yakalanırdım nihayet ve her nedense hep aynı yerde. Annemlerin yatağında. Kocaman havuz gibi görünen o yatakta. Sarılırdı bana ellerimi kulaklarımdan çeker, yanağımdan öper ve her şefkatli anne gibi, şefkat dolu ses tonuyla ‘ lütfen oğlum kalemine sahip çıkmayı öğren artık’ derdi. Kaleme sahip çıktığım zamanlar annem beni kovalayıp, kulağıma bir şeyler fısıldamazdı. Belki de küçücük beynimde böle bir düşünce yer ettiğinden kalem kaybedişlerim hep devam etti benim. Hatta üniversite de bile. Kendime kalem alırken annemi arardım. Napıyorsun demesini bekler, o soruyu sorunca da ‘kalem alıyorum’ sınava gidicem. Derdim. Ve beklerdim. ‘ bir kaleme sahip çıkamıyor musun hala’ ‘ayıp be oğlum.’ İşte o kutsal cümle. Yüzüme oturan gülümsemeyi hiçbir şeye değişmezdim. Daha sonraları ‘ bir kaleme sahip çıkamıyor musun?’ cümlesi, bir kitaba, bir topa,bir oyuncağa, bir ayakkabıya bir arkadaşına, gibi değişik nesne ve kişilerle kurulmaya başlamıştı. Yaşım ilerliyordu ama benim sahip çıkamayışlarım devam ediyordu. Pek umursamıyordum sanırım kaybettiğim şeyleri. Kaybetmek pek de kötü bir şey değildi benim için. Her kaybediş, yeni bir kaybediş için başlangıç oluyordu.
Bir oyuna dönüşmüştü sanırım bu. Kuralları bilmeden belirlenmiş, bilmeyerek oynanan bir oyun. Ama hangi yaşta olursa oldun oynanan bir oyun. Sınıfta, okulda, dershanede kaybedilen kalemler,silgiler, kalemtraşlar, kitaplar, not defterleri…
Hep oyun alanlarında unutulan oyuncaklar, çelik çomaklar…
Gezmeye gidilen evlerde unutulan eşyalar…
Piknik alanlarında bırakılan ipler, toplar…
Arkadaşlara kaptırılan, tşörtler,saatler….
Plajlarda unutulan havlular, gözlükler, zıpkınlar…
Ara sıra kaybedilen ehliyetler, kimlikler…
Her zaman ve her yerde cepten düşme potansiyeline sahip paralar…
Ve çok saçma yerlerde unutulan cüzdanlar…Hepsini, genellikle yüksek tonda söylenmiş
‘Sahip çık şu malına’ şeklinde cümleler olarak buldum birilerinin dudaklarında…
Annemle bulunduğum küçük oda silik bir dünyayla, silik dünya yerini beyaz boşlukla, beyaz boşluk zifiri karanlıkla yer değiştirdikten sonra gözlerimi açtım.
Çok uzun sürmemişti O’nun omzunda uyumam ya da kendimden geçmem.
Kafamı kaldırdım
‘ Annemi gördüm rüyamda’ demek için…
‘Çok sorumsuzsun’ dedi.
‘Neden’ diyebildim? Ne duyacağımı bilerek.
Bir telefona bile sahip çıkamıyorsun dedi.
Gülümsedim. Çocukluğumdaki gülümseyişimin aynısıydı. Ve ekledi’ neden bayılıyorsun ya’…
Hobimdir, maça gidip bayılmak, sonra da telefonumu çaldırmak diyecektim ama diyemedim.
Kulaklarımı kapadım büyük ellerimle. Gelip sarılsın, yanağımdan öpüp kulağıma o şefkatli, aşk dolu sesiyle ‘daha dikkatli ol aşkım’ desin diye.
Arkasını döndü gitti. Ellerim kulaklarımda kalmıştı, sahip çıkamadığım onca şeye rağmen kulaklarıma sahip çıkmak istercesine bastırdım ellerimi.
Çok acıdı, hem gidişi, hem kulaklarım…
